1. Bədənin boyundan tutmuş omba sümüyünə qədər olan arxa hissəsi, kürək; heyvanların bədənlərinin yuxarı hissəsi, beli. □ Küçə ilə bir hambal, bir tay dalında keçir. (C.Məmmədquluzadə). Atın dalına minmək.
2. Əks tərəf, bir şeyin geri tərəfi, qarşı tərəf. □ Xavər taxtanın dalında gizlətdiyi şəkli gətirib uşağa verdi. (M.İbrahimov).
3. Sifət kimi: dal tərəfdə olan. □ Dal cərgə. Dal otaq.
4. Məcazi mənada: aqibət, son, nəticə; ard, mabəd, gerisi, dalısı. □ O, siyasi işə hərgiz də qarışmaz, çünki; Özü çox yaxşı bilir ki, bu işin dalı nədir. (M.Ə.Sabir). Dalı gəlir. Dalı var.
5. Zərf kimi: geri. □ Həsən kişi Qulunun qolundan tutub dala qayıtdı. (M.İbrahimov).
Ağacın ilk şaxəsi, böyük budağı; ümumiyyətlə, budaq. □ Təbiət bəzənərdi xələt geyib çiçəkdən; Dallar yarpaq açardı atlaz kimi ipəkdən. (M.Rahim).
1. Ərəb əlifbasındakı “د” (“d”) hərfinin adı.
2. Sifət kimi məcazi mənada: həmin hərf kimi əyri, bükülü, bükülmüş (adətən klassiklərdə və aşıqların dilində).
Həmçinin bax: