Azərbaycan dastanlarının leksikası

fars. dud – tüstü, duman

Ahın tüstüsü.

Dərin-dərin dəryaları boyladı,

Xəncər alıb qara bağrım teylədi,

Oğlu ölmüş Vəzir qəza eylədi,

Getməz damağımdan dudi-ah mənim.

(“Qurbani”)