Klassik ədəbiyyatda kamına (arzusuna, muradına, məqsədinə) çatan; xoşbəxt, bəxtiyar mənalarında işlənmişdir. □ Rəvadı bunca çəkim firqətin, axir; Vüsal günləri, ey dust, kamran mən idim.. (X.Natəvan).