Lüğət seçin
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti
kantata
ital. cantata > lat. canto – oxuyuram, ifa edirəm
1. Əlamətdar hadisə münasibətilə ifa olunan təntənəli mənzum-musiqili əsər.
K. XVI–XVII əsrlərin ayrıcında İtaliyada meydana çıxıb və inkişafa başlayıb. K.-da mifoloji süjetlərdən, alleqoriyadan geniş istifadə olunur. Adətən, ariya və xor ifası ritorik nəsrlə növbələşir. Məzmunca odanı xatırladır.
2. Təntənəli ruhda bəstələnmiş irihəcmli vokal-instrumental əsər.
Lirik-epik xarakterə malik olan K., adətən, ariya və xor hissələrindən ibarətdir. Məsələn, C.Cahangirovun “Füzuli” K.-sında mənzum mətn – M.Füzulinin şeirləridir.
Dilçilik və ədəbiyyatşünaslıq terminləri lüğəti