peyman

1. And, əhd.

2. Bağlaşma, razılaşma. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Mən qoç Koroğluyam, çıxdım qalannan,

Ərzəmi götürüb divana gəldim.

Xotkarın oğluynan peyman eylədin,

Fikrimi zay etdim, imana gəldim.

(“Pərizad xanımın Çənlibelə gəlməyi”) (İ.A., B.A.)

Bax: peymana. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Qoç Koroğlu deyər noldu,

Peymanım qan ilə doldu,

Gördün qənim güclü oldu,

Sal bir yana, qaç bir yana.

(Paris nüsxəsi, 10-cu məclis)

Azərbaycan dastanlarının leksikası