1. Klassik ədəbiyyatda yazığı gəlmə, rəhm etmə, mərhəmət mənalarında işlənmişdir. □ Adam var ki, rəhmət aparar, adam da var – lənət. (Atalar sözü).
2. Məcazi mənada: klassik ədəbiyyatda nemət, bərəkət mənalarında işlənmişdir. □ Alqış sənə, ey zəhmət; Dünyaya saçan rəhmət; Sənsən bu əməklərlə. (A.Şaiq).
3. Məcazi mənada: klassik ədəbiyyatda dindarların etiqadına görə, Allahın mərhəmətinin təzahürü olaraq yağan xeyirli yağış mənasında işlənmişdir.
4. Klassik ədəbiyyatda müsəlman dininə görə Allahın ölülərə rəhm edib günahlarını bağışlaması mənasında işlənmişdir. □ Gərçi, ey dil, yar üçün üz verdi yüz möhnət sana; Zərrəcə qəti-məhəbbət etmədin, rəhmət sana. (M.Füzuli).
Həmçinin bax: