Azərbaycan dastanlarının leksikası

tümən

1. Pul vahidi.

2. On minə bərabər müəyyən miqdar sayı. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Dastanlarda 1-ci mənaya rast gəlinir.

Nagah yerdən mən dəryaya atıldım,

Birdən-birə eşq oduna qatıldım.

Yüz tümənə mən sallaxa satıldım,

Dilbilməz əlinə düşdüm, neyləyim?!

                                                    (“İrvahım”)

                              *

Şəmiyə qulunu gəl heç vermə sən,

Min tümən pulunu gəl heç vermə sən,

Dəvəyə məxmər çulu gəl vermə sən,

Hər kəs olsa əldən qoymaz yarını.

                                                  (“İrvahım”)

                             *

Cəfər paşa belə bir qanun qoymuşdu: meydanlarda basılan yüz tümən verər, basan yüz tümən alardı.

                                                                                  (“Koroğlunun Ərzurum səfəri”)

                            *

Uca dağlarda duraram,

Çəkib bəzirgan vuraram,

Gündə üç içki quraram,

Yüz min tümənlər xərcləni.

                        (“Həmzənin Qıratı aparmağı”) 

                         *

Məni görüb atım-atım atılı,

Qarğı qulaq bir-birinə çatılı,

Ucuzluqda min tümənə satılı,

Bahalıqda yox qiymətin Qırat, gəl!

                     (“Həmzənin Qıratı aparmağı”) (“Həmzə-Əsəd”)

                     *

Koroğluyam, uca dağda duraram,

Bəzirgan tutaram, karvan vuraram,

Gündə üç yol belə içki quraram,

Hər içkidə min tümənlər xərcləni.

                  (“Həmzənin Qıratı aparmağı”) (“Həmzə-İslam”)