folklorizm

Yazılı ədəbiyyatda folklor süjetlərindən və motivlərindən istifadə; folklordan bəhrələnmə.

F. termini ilk dəfə XIX əsrin sonunda fransız folklorşünası Pol Sebiyo tərəfindən tətbiq edilib. Azərbaycan ədəbiyyatında folklor nümunələri əsasında bədii əsərlərin yazılması ənənəsi olduqca qədimdir. Nizami Gəncəvi “Leyli və Məcnun”, İlyas Əfəndiyev “Sarıköynəklə Valehin nağılı”, Anar “Ağ qoç, qara qoç” əsərlərini folklor motivləri əsasında yazıblar.