Dictionaries
Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti
şaqqa1
Ağdam, Quba, Mingəçevir, Şamaxı, Şəki, Tovuz
1. Kəsilmiş qoyun və ya malın ortasından yarıya bölünmüş hissəsi. □ U, quyunun bir şaqqasun üzünə saxladı (Quba); Bi şaqqa ətinən bizi bojdı elə:r (Şamaxı).
2. Hissə, tərəf (Şəki). □ Kəndin uxarı şaqqasında öy azdı; Havı şaqqa meşə olufdu keşmişdə (Şəki).
şaqqa2
Tovuz
Nəsil, tirə. □ Bizim bu kət iki şaqqadı.
şaqqa3
Bakı
Köhnə palaz parçası.
şaqqa4
Salyan
Yetişməmiş əncir.
şaqqa5
Daşkəsən, Gədəbəy, Goranboy, Xanlar, Qazax
Şaxta, soyuq. □ Bu qış yaman şaqqa oldu, mal-qaranı güjnən saxlamışıx (Goranboy); Burada qış şaqqo:loy (Daşkəsən); Bi:lyaman şaqqa oldu (Xanlar).
şaqqa6
Dərbənd
Mürəkkəb. □ Şaqqa çernilə deyilədi.
See also:
Azərbaycan dilinin dialektoloji lüğəti