Dictionaries
Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
üzücü1 [üzücü] sifət
1. Suda üzməyi bacaran adam, üzən adam; üzən, üzgüçü. □ Hərçənd Yasəmən çox üzücü idi, amma bu itiaxan, daşları və böyük kolları yumalayan seldə üzmək mümkün deyildi. (S.S.Axundov).
2. Üzgüçülüklə məşğul olan idmançı. □ Tərlan da, həkim də nəfəs almadan uşaqla üzücünün batdığı yerə baxdılar. (M.Hüseyn).
3. Üzən, suyun üzərində duran, hərəkət edən. □ Üzücü nasos. Üzücü kran. Üzücü mayak.
üzücü2 [üzücü] sifət
Adamı üzən, taqətdən, əldən salan; yorucu. □ Üzücü qızdırma. Üzücü intizar.
Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti