Cümlənin həmcins üzvləri 1) eyni suala cavab verir, 2) eyni cümlə üzvü ilə bağlı olur, 3) bir-biri ilə sadalama intonasiyası ilə bağlanır. Cümlənin bütün üzvləri həmcins ola bilir.
Cümlədə söz birləşmələrinin tərəflərindən biri də həmcins sözlərdən ibarət ola bilər. Bu halda da onların arasında vergül qoyulur:
Vergüldən düzgün istifadə üçün həmcins üzvləri qeyri-həmcins üzvlərdən fərqləndirmək lazım gəlir. Bu isə bəzən o qədər də asan olmur. Yuxarıda həmcins üzvləri səciyyələndirən göstəriciləri, sadəcə, qayda xatirinə sadalamadıq. Onlardan bəzilərini bir daha xatırlayaq.
Həmcins üzvlər eyni cümlə üzvü ilə bağlı olur:
1-ci cümlədə “gülümsər” və “mavi” təyinləri həmcinsdir, çünki hər ikisi “gözlər”ə aiddir. Ona görə də vergül qoyulub. 2-ci cümlədə “parlaq” sözü “mavi”yə, “mavi” isə “gözlər”ə aiddir, ona görə də vergül qoyulmur.
Bu cümlədə tarixdən sonra vergül qoyulmur, çünki 754 №-li əmrin 29.07.2013-cü ilə aid olduğu nəzərdə tutulur.
Belə bir qayda da var: həmcins üzvlər qrammatik cəhətdən bərabərhüquqlu olur. Əlbəttə, yazı prosesində cümlə üzvlərinin “hüquq”larını müəyyən etmək çətindir. Xüsusilə həmcins təyinləri qeyri-həmcins təyinlərdən fərqləndirmək bəzən müşkül məsələyə çevrilir. Belə hallarda məsləhət görürük ki, “sadalama intonasiyası” göstəricisini xatırlayasınız:
Birinci cümlədə sadalama intonasiyası yoxdur, ona görə də vergül qoyulmayıb. İkinci cümlədə isə təyinlər arasında pauza aydın hiss olunur.
Daha bir məsləhət: təyinlərin yerini dəyişin; əgər bu, mümkün deyilsə, deməli, onlar həmcins deyil.
Təyinlərdən biri sifətlə, digəri feili sifət tərkibi ilə ifadə olunduqda çox vaxt vergüllə bağlı mübahisəli məqamlar yaranır:
Göründüyü kimi, təyinlərin yeri dəyişdikdə intonasiya da dəyişir.
Tövsiyə: Əgər təyinlərdən biri feili sifət tərkibi, digəri sifətlə ifadə olunubsa, feili sifət tərkibi əvvəldə olanda cümlə daha rahat oxunur. Əks halda bəzən sifətin hansı sözə aid olduğunu müəyyən etmək olmur:
1-ci cümlədə intonasiyaya görə vergülə ehtiyac duyulur, lakin bu zaman “dağıdıcı” sözünün dalğaya, yoxsa küləyə aid olduğunu müəyyən etmək mümkün deyil.
Cümlələrdə qeyri-həmcins zərfliklərə də rast gəlinir. Onlar qrammatik forma baxımından oxşar olsalar da, zərfliyin müxtəlif növlərinə aid olur və fərqli suallara cavab verir. Ona görə də bu sözlər (birləşmələr) arasında vergül qoyulmur:
(XV əsrdə – zaman zərfliyi, İtaliyada – yer zərfliyi)
(Təpədə – yer zərfliyi, döyüşə hazır vəziyyətdə – tərzi-hərəkət zərfliyi)
Cümlə üzvü ilə onun əlavəsi həmcins cümlə üzvlərinə çox bənzəyir, eyni qrammatik xüsusiyyətə malik olur:
Cümlə üzvü ilə onun əlavəsi, eləcə də ümumiləşdirici sözlə həmcins üzvlər arasında başqa durğu işarələri də işlənə bilər.
Bax: Cümlə üzvü ilə onun əlavəsi arasında durğu işarələri
Bəzən sadalanan cümlə üzvlərinin bir hissəsi parçalanaraq mötərizədə verilir. Bu daha çox məkan və zaman bildirən sözlərə aiddir:
Mənbə:
İsmayılov R. Düzgün yazaq. Orfoqrafiya, Punktuasiya, Qrammatika. Bakı: Altun kitab, 2022. –128 səh.