Словари
Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
həqir [həqir] sifət ərəb
1. Qədir-qiyməti, hörməti, etibarı olmayan; alçaq. □ Həqir adam.
2. Klassik ədəbiyyatda təvazökarlıqla özünü başqasının qabağında kiçiltmə, heç kimi göstərmə, özünə əhəmiyyət verməmə mənalarında işlənmişdir. □ Sən də gəl abidin yanında məni; Qızartma, burax bu həqir bəndəni. (A.Şaiq).
3. Kasıb, yoxsul, miskin, zəlil. □ O birisi sadə və həqir geyimli otuz, ya bir qədər artıq sinli bir adam idi. (C.Məmmədquluzadə).