Azərbaycan dastanlarının leksikası

Mənasız, boş, cəfəng, nalayiq.

Hər məclisdə sən hərcayi söyləmə!

Xançal alıb bağrım başı teyləmə!

Daldalarda lafı-kəzaf eyləmə!

Saxla hərzə dilin amanat, könül!

(“Tahir və Zöhrə”)