Словари
Tarix terminləri lüğəti
icma
ər. – birlik, cəmiyyət
1. İnsanların kollektiv mülkiyyət əsasında istehsal vasitələrinə, digər əmlaka, eləcə də tam və ya qismən özünüidarəyə malik olduqları ənənəvi sosial təşkilatlanma forması.
İ.-nın müxtəlif növləri (nəsli, qonşuluq, ailə və s.) insan cəmiyyətinin inkişafının erkən mərhələsində geniş yayılıb. Bir çox ölkələrdə İ.-lar hətta quldarlıq dövründə və feodalizmdə də mövcud olub. Kapitalizmin inkişafı ilə əlaqədar onlar tədricən dağılmağa başlayıb.
2. Ortaq inanclara, demoqrafik göstəricilərə və s. malik toplumlar; məs.: şəhər kommunaları, kənd cəmiyyətləri, dini və milli cəmiyyətlər və s.
Tarix terminləri lüğəti