1. Sözün məna ifadə edən, ayrılıqda işlənə bilən hissəsi.
jurnal+lar
qələm+in
kök ← üzüm+lük → şəkilçi
dəmir+çi
2. Bitkinin (ot, kol, ağac) yerin altında olan və onu qidalandıran orqanı.
Kökün əsas vəzifəsi bitkini torpağa bərkitmək, onu şaquli vəziyyətdə saxlamaq, torpaqdakı suyu, mineral maddələri sormaqdır.

Səslərin ucalığına görə münasibətləri sistemi.
Bu sistemdən musiqi alətlərinin köklənməsi məqsədilə istifadə edilir.
İbtidai siniflər üçün terminlər lüğəti