mürvət

İnsaf; insanlıq; mərdlik. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Mən Dəli Həsənəm, ər havadarı,

Heç yaddan çıxarmı dostluq ilqarı?

Vuruşma zamanı, dava bazarı,

Olmaz heç insafım, mürvətim mənim.

(“Koroğlunun qocalığı”)

Osmanlı gördü, Koroğlu əlində nizə onun üstünə gəlir. Dedi:

– Əl saxla!

Koroğlu mürvət edib atın cilovunu çəkib dayandırdı. (Paris nüsxəsi, 7-ci məclis)

Azərbaycan dastanlarının leksikası