Словари
Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
ön [ön] isim
1. Bir şeyin irəli tərəfi, ön tərəfi, üz tərəfi.
2. Qoşma kimi yerlik halda qabağında – qarşısında, önündə, qənşərində.
3. Üzə tərəf olan cəhət; qabaq. □ Evin önü.
Həmçinin bax:
1. Bir şeyin irəli tərəfi, ön tərəfi, üz tərəfi.
2. Qoşma kimi yerlik halda qabağında – qarşısında, önündə, qənşərində.
3. Üzə tərəf olan cəhət; qabaq. □ Evin önü.
Həmçinin bax: