Tarix terminləri lüğəti

fars. sərəskər – baş döyüşçü, baş əsgər

1. Orta əsrlərdə bəzi müsəlman ölkələrində yüksək hərbi rütbə, o cümlədən keçmişdə türk ordusunun baş komandanı.

2. Osmanlı dövlətində hərbi nazir.