Dictionaries
Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti
riqqət [rik'qət] isim ərəb
1. Ürək yumşaqlığı, ürək incəliyi, şəfqət. □ İlk dəfə idi ki, Sadıq kişi oğlunun, əziz-xələf oğlunun səsindəki həzin riqqəti görüb duyur, ürəyinin başı ağrıyırdı. (Mir Cəlal).
2. Təsirlənmə, mütəəssir olma, acıma; təəssür. □ Toplaşanlardan çoxunun gözü həyəcan və riqqətdən yaşarmışdı. (R.Rza).
See also: