müxənnət

ərəb. müxənnəs

Alçaq, namərd, qorxaq. (“Koroğlu” dastanının lüğəti)

Bu qılınc ilə müxənnətlər, namərdlər sənin əlindən dad çəkəcəklər. (“Alı kişi”)

Mərd igidlər, dava günü gəlibdi,

At sürüb meydana çıxan gündü bu.

Müxənnətlər tər savaşa varıbdı,

Vuruban atından yıxan gündü bu.

(“Hasan paşanın Çənlibelə gəlməyi”)

Koroğluyam, Qırat üstə gəzərdim,

Müxənnətlər başın vurub əzərdim,

Nərələr çəkərdim, səflər pozardım,

Mənmi qocalmışam, ya zəmanəmi?

(”Koroğlunun qocalığı”)

Çənlibel dediyin dağlar damanı,

Müxənnətlər gəlsə çəkər amanı,

Başında nişanə aldım almanı,

Qorxutmadı hədəf, nişana səni.

(“Koroğlunun Ərzurum səfəri”)

Hədyan sözə bəli deməm,

Müxənnət çörəyin yeməm.

Qoy düşman bilsin mən kiməm,

Ballıcaya səfərim var!

(“Düratın itməyi”)

Qarqudan çəkilən onun boyudu,

Müxənnət olanun gözün oyudu,

Əsli köhlən, yoxsa Düldül soyudu,

Qırat, məni Çəmlibelə yetir, hey!

(Paris nüsxəsi, 3-cü məclis)

Azərbaycan dastanlarının leksikası